Alle foto's door de auteur

Deze Belgische burgerbar is al 30 jaar een begrip onder zatte studenten

“Een groep jongens kwam naakt via de achterdeur door de hele zaak gelopen, om kort daarna weer aangekleed iets te komen bestellen.”

|
21 februari 2019, 11:45am

Alle foto's door de auteur

In de Waalse studentenstad Louvain-la-Neuve is de Goldway een heiligdom. De geur van Amerikaanse hamburgers die uit deze snackbar komt is onweerstaanbaar voor dronken studenten die hun honger willen stillen. Véronique, de eigenaar van deze fastfoodtempel, is ondertussen een onbetwistbaar icoon in het lokale studentenleven geworden.

Altijd enthousiast en gekleed in haar onberispelijke witte schort, is ze een discreet maar doordacht nachtlampje. Ik sprak met haar over de veranderingen die de stad, het studentenleven en het nachtleven hier de laatste jaren hebben meegemaakt.

Goldway in Louvain-la-Neuve

MUNCHIES: Hey Véronique, waarom besloot je je snackbar in Louvain-la-Neuve te beginnen?
Véronique: Eind jaren zeventig heb ik hier biologie gestudeerd. Ik dacht dat ik daarna een carrière in de wetenschap zou hebben. Maar ik werd verliefd. Ik ontmoette de vader van mijn dochter en besloot om met hem Goldway op te starten. Ik kwam hier dus voor mijn studie, en bleef voor de liefde.

Dus de Goldway was zijn idee?
Ja, hij heeft wat gereisd in de Verenigde Staten en vond dat zo’n hamburgertentje nog ontbrak in Louvain-la-Neuve. En hij had gelijk. Zestien jaar lang waren wij de enigen die dit soort hamburgertent hadden. Tegenwoordig zijn er meer zaken die à la carte hamburgers aanbieden, maar Goldway doet dat ondertussen wel al bijna 30 jaar.

Hadden jullie al ervaring in de horeca?
Vroeger was hier een disco, de New Orleans, die was ook van mijn partner. Ik heb daar acht jaar gewerkt. Het waren de jaren tachtig, de tijd van Michael Jackson en Madonna. Muziek om lekker op te dansen; mensen kwamen altijd naar ons om zich helemaal te laten gaan. Het waren mooie jaren, maar niet altijd even makkelijk. Soms waren er vechtpartijen en op een gegeven moment waren we het allemaal een beetje zat. We wilden een andere vestiging openen en wat minder uren maken. Dat werd de Goldway, maar al snel beseften we dat we ook in hamburgertent ‘s nachts zouden moeten blijven werken. We zitten nu eenmaal in een studentenstad.

interieur Goldway in Louvain-la-Neuve

Werk je vaak tot sluitingstijd?
Minstens vijf dagen per week, ja. En zelfs als ik ‘s nachts niet moet werken, ben ik hier elke dag. We moeten er zijn. Je hebt iemand nodig om alles op te volgen.

Sinds haar oprichting in de jaren zeventig is Louvain-la-Neuve blijven groeien als studentenstad. Hoe hebben jullie de stad zien evolueren?
Tot een paar jaar geleden was Louvain-la-Neuve bijna uitsluitend een studentenstad. Nu zijn er meer permanente bewoners. Er woont nu dus een hoop meer mensen hier, en dat verandert ook de sfeer in de stad. Er zijn steeds meer regels die studenten opleggen hoe ze zich moeten gedragen. Vroeger dronken de studentenverenigingen 20, 30, 40 kratten per avond, nu moeten ze om drie uur ‘s nachts stoppen met feesten. Er mag niet meer geblowd worden op de Grote Markt of in de winkelstraat. Geen eieren, geen meel en geen ranzigheid meer: dat zou de ‘nette klanten’ wegjagen. De eigenaars van die appartementen van 400.000 euro willen hun rust niet verstoord zien. En dus moeten de studenten op zoek naar andere, kleinere straatjes om te blowen.

Alles is dus veel serieuzer geworden?
Steeds minder mensen willen zich aansluiten bij een studentenvereniging. Dat wil nog niet zeggen dat ze de hele tijd met hun opleiding bezig zijn, maar ze gaan op zoek naar andere activiteiten. En daarbij, de schoolleiding hier willen vooral de plek van de universiteit op de internationale ranglijsten verbeteren. Dat is een goed idee, maar het brengt wel strengere regels met zich mee. Ook heb ik het gevoel dat mensen tegenwoordig liever communiceren via het internet dan dat ze met elkaar ergens afspreken.

man aan tafel in Goldway in Louvain-la-Neuve

Voel je dat allemaal ook in jullie restaurant?
Als er minder mensen naar buiten komen, zijn er ook minder mensen hier. We werken echt parallel aan het studentenleven. Na drie uur ‘s nachts zijn de feestjes bijvoorbeeld voorbij, en dan willen de studenten nog “een Goldway steken” voordat ze gaan slapen.

Een overvloed aan dronken studenten die de zaak binnenvallen. Heb je daar niet heel veel geduld voor nodig?
Toen we die discotheek nog hadden, hebben we al veel moeilijke situaties overleefd. We weten dus wel hoe we ermee moeten omgaan. En trouwens, de studenten zijn heel vriendelijk en zacht in vergelijking met wat we vroeger zagen. Soms overdrijven ze wel: dingen laten vallen, vechten of kotsen in het midden van het restaurant. Dat maakt ons wel boos, ja. De kosten van al het opruimen zitten niet inbegrepen bij de prijs van de hamburgers.

Naarmate we ouder worden, worden we ook meer gerespecteerd. Als iemand nu de betweter wil uithangen, zeg ik: denk je echt dat jij mij nog iets kan bijleren?

Hoe reageren jullie als zulke dingen gebeuren?
De eenvoudigste manier is om rustig met ze te praten om hen te doen begrijpen dat mensen hier komen om plezier te hebben en te eten, niet om ruzie te maken. Naarmate we ouder worden, worden we ook meer gerespecteerd. In het begin, toen ik 29 was, vroegen ze mij vaak wat ik studeerde wanneer ik aan het werk was. Als iemand nu de betweter wil uithangen, zeg ik gewoon: denk je echt dat jij mij nog iets kan bijleren, hé?

Welke kwaliteiten heb je nodig om te doen wat jullie doen?
Ik zou zeggen dat je aangenaam en gemakkelijk in de omgang moet zijn. Mensen komen met je praten over allerlei dingen, over hun allerkleinste problemen. Je moet dus kunnen luisteren, en af en toe ook je tanden kunnen laten zien.

Hoe bepalen jullie wie hier kan komen werken?
Wie komt doen alsof hij of zij het beter weet, moet niet proberen. Met zulke mensen willen we niets te maken hebben. Ze moeten respect tonen, we nemen ten slotte geen directeur aan. We maken gewoon hamburgers en we serveren ze. Dat is alles. En je moet bereid zijn om nachtwerk te doen. Horeca is een taaie baan.

Veronique van Goldway in Louvain-la-Neuve

Wat heb je na al die jaren over jezelf geleerd?
Ik ben verbaasd over mijn uithoudingsvermogen. Vooral het vermogen om uren aan een stuk door te werken zonder chagrijnig te worden. Ik heb geleerd dat ik een goed karakter heb en dat vind ik heel belangrijk.

Wat is de opvallendste anekdote die je me kan vertellen over je werk?
Op een winternacht, lang geleden, stond er eens een groep jongens aan de achterdeur. Ze hebben zich uitgekleed en liepen naakt naar de kassa, om vervolgens meteen weer weg te lopen, zich opnieuw aan te kleden, en dan terug naar de kassa te komen om iets te bestellen.

Al die losbandigheid even terzijde, geloof je nog steeds in de jeugd?
Het is niet omdat iemand op een bepaald moment in zijn of haar leven wild is, dat die persoon later niet briljant kan zijn. We studeren maar vijf jaar van ons leven, dus laten we ervoor zorgen dat dat dan goede jaren zijn. Sommige mensen die hier 's nachts kwamen tijdens hun studententijd, zijn later geweldige politici of advocaten geworden.

Volg MUNCHIES op Facebook, Instagram en Flipboard.