Hoera, er bestaat een gouden panini, dus ik ging hem proeven in Hasselt

Ik bestelde een panini d'Or om te ontdekken waarom zoveel topvoetballers duizenden euro's neertellen voor eten met bladgoud.

|
08 februari 2019, 12:36pm

In de hemel eten ze rijstepap met gouden lepeltjes. In Hasselt eten ze tegenwoordig gewoon goud. Het begon allemaal met de gouden steaks van meer dan duizend euro die populair zijn bij topvoetballers op vakantie in Dubai. Ik weet het, die vorige zin duidt ongeveer alles wat er mis is met de mensheid, maar rond de jaarwisseling gingen posts op social media hierover erg hard. En ik moet toegeven dat goud eten bij mij ook wel iets losmaakt. Proef de woorden ‘ik eet goud’ en besef hoe lekker dat smaakt.

Hoewel ik vegetariër ben, wint mijn nieuwe, ontembare zin in goud het gemakkelijk van mijn afkeer tegen vlees. Helaas is Dubai wat ver, en duizend euro net iets boven mijn budget. Gelukkig las ik over een ondernemende Belgische chef die de gouden steak naar Hasselt heeft gebracht. Kostprijs: 65 euro. Ik stond op het punt om te reserveren, toen ik vernam dat amper veertig meter verderop een restaurant zit waar ze een gouden panini serveren. Die kost maar 24 euro. De democratisering van verguld voedsel gaat snel.

De gouden steak in Dubai die zowat elke bekende voetballer heeft gegeten

Het etablissement waar de gouden panini op het menu staat heet Sammy’s, een eettent die is vernoemd naar uitbater Sammy Lommatzsch, die op zijn beurt vernoemd is naar die keer dat er een kat over een toetsenbord liep. Twee jaar geleden opende Lommatzsch een lounge op de Zuivelmarkt in Hasselt, maar dat sloeg niet erg aan. Hij gooide het concept om, en veranderde de menukaart, zodat je er nu een smoothie kunt krijgen die Mango Bango heet, of een zomerse Fishburger, of iets wat een Brusselse Nutella Wafel Frutta heet. En nu dus ook die gouden panini. Lommatzsch vertelt me dat hij van Sammy’s graag een franchise wil maken. Ik zou graag tennisles krijgen van Genie Bouchard. We gaan het zien.

Het was Lommatzsch die zijn buurman en concullega tipte over de OG gouden steak in Dubai van chef en wandelende meme Salt Bae. Toen bleek dat de regiopers de deur van zijn buurman plat begonnen te lopen, wist hij dat hij snel moest handelen. Daarom vind je vandaag op de kaart verschillende panini – één panino, twee panini? – met kip, rundvlees of merguez en gelukkig voor mij ook een met mozzarella en tomaat. Ze kosten allen rond de acht euro. Maar wie sluit het rijtje af? Inderdaad: de Panini Gold 24K.

gouden-panini-eten-hasselt7

Lommatzsch spreekt van een internationale trend om eten in bladgoud te wikkelen. In Dubai de eerder genoemde steak, in Den Haag de gouden burger van Diego Buik en nu dus ook in Hasselt, waar je ter hoogte van de Zuivelmarkt al moeite moet doen om géén goud te eten. Als ik hem vraag of hij de kritiek begrijpt op voetballers die in Dubai meedoen aan misschien wel de meest nutteloze, decadente en geldverspillende trend ooit, antwoordt hij van niet. “Ik weet wat armoede is, daar heeft dit niets mee te maken. Dit is gewoon een kans om iets opvallends te doen. Vorig jaar heb ik gekleurde hamburgers op de kaart gezet, dat heb je misschien ook gezien?” Nee, dat heb ik niet, want tenzij de betreffende kleuren zilver, goud en diamant waren, interesseert vlees me niet.

In de keuken volg ik de bereiding van mijn gouden panini. De Hasseltse koning Midas vertelt me dat bladgoud gewoon eetbaar is en dat je er niet allergisch voor kan zijn. “Voor mij een gouden panini zonder goud, alstublieft,” is dus geen vraag die je om medische redenen kan stellen. In de grill merk ik ook bladzilver op en besluit dit alvast te proeven. Helaas blijkt het om aluminiumfolie te gaan.

gouden-panini-eten-hasselt3

Nadat mijn panini zes minuten wordt gegrilld, smeert de dienster hem in met olijfolie. Ze is wat zenuwachtig en wanneer ze het flinterdunne, online bestelde bladgoud uit de verpakking haalt, plooit het dubbel en gaat het aan elkaar plakken. Ze vertelt me dat een velletje zo’n drie euro kost. Ik reken hardop uit dat er al zeker negen velletjes zijn gebruikt en dat deze snack dus met verlies wordt verkocht. Ik zie Lommatzsch mijn som narekenen, waarna hij de andere dienster vraagt de bereiding over te nemen. Ik besluit de magie de magie te laten en aan mijn tafeltje te wachten op mijn Panini d’Or. Aan de muur hangt een scherm met beelden van een haardvuur, ernaast leidt een gouden trap naar boven. Waarschijnlijk de hemel.

Niet veel later is hij daar. In al zijn eenvoud ligt de panini voor me op het bord. Het is zover. Ik ga goud eten. Normaal gezien zou ik dit met mijn handen doen, maar dat lijkt me nu ongepast. Het voelt een beetje als schijten op de vloer van het koninklijk paleis. Ik probeer mes en vork, maar ook dat voelt raar. Een beetje zoals de koning die bij je thuis naar het toilet gaat. Dan besef ik dat de panini nu al goed een kwartier uit de grill is en dus waarschijnlijk steenkoud. Ik neem hem met beide handen vast en bijt. Het eerste wat ik denk is: mmm, heerlijk, gesmolten mozzarella. Hiermee wordt maar weer bewezen dat niet goud, maar warme kaas het gouden ingrediënt van elk gerecht is.

gouden-panini-eten-hasselt6

Als ik de panini neerleg blijken mijn handen onder het goud te zitten. Fastfood eten is en blijft een vettige bedoening, of het nu om mayonaise of goud gaat. Klanten aan andere tafeltjes staren me aan. Ik zie hun monden zeggen: “Hij is die gouden panini aan het eten,” waarna de vriend of vriendin aan de andere kant van de tafel zich vol ongeloof naar me omdraait. Het goud zit als een gloss die je gratis bij de Flair krijgt op mijn lippen. Een sliert mozza hangt aan mijn kin.

Hoewel de panini tot mijn spijt en verbazing slechts aan een kant met bladgoud is bedekt, valt hij me toch zwaar. Misschien had ik eerder geen broodje kaas moeten eten bij de Panos op het station. Hoe dan ook heb ik genoeg. Ik laat een derde van de gouden panini liggen. Mijn fotograaf wil hem niet hebben. Ze zegt meer van tosti’s te houden.

Om af te ronden bestel ik een latte met slagroom en Smarties. Dat zou ik normaal nooit doen, maar wat moet je dan, als je net goud hebt gegeten? Een filterkoffie als de eerste de beste proletariër? Dat gaat nu niet meer. En misschien is dat het probleem. Je reist naar Hasselt, je eet een gouden panini, je zet het op Instagram, en dan? Wat moet ik volgende week eten? Een koude, zelf geslachte geit? Ik ben Mark Zuckerberg niet. Daarnet was ik nog voldaan, maar nu blijkt dat al het goud in de wereld jammer genoeg niet helpt tegen de leegte in mijn ziel.

gouden-panini-eten-hasselt2

Volg MUNCHIES op Facebook, Instagram en Flipboard.

Dit artikel verscheen eerder op VICE België.